کاربرداسیدهیدروفلوریک
ساعت ۱٠:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٧/۱٧ 

جداسازی انواع اتصال براکت های استنلس استیل به پرسلن های دندانی بر روی مدل رایانه ای ،اجزای محدود یا Finite Element Analysis بر روی چهار نوع مدل به شرح زیر:
1-مدل اول شامل کاربرد خشونت سطحی بر روی سطح پرسلن و کاربرد سا یلن و سپس کامپوزیت و براکت استنلس استیل.
2-مدل دوم شامل کاربرد اسید هیدرو فلوریک بر روی سطح پرسلن و سپس کامپوزیت و براکت استنلس استیل.
3-مدل سوم شامل کاربرد اسیدهیدروفلوریک بر روی سطح پرسلن و سپس سایلن و کامپوزیت و براکت استنلس استیل.
4-مدل چهارم شامل خشونت سطحی بر روی سطح پرسلن و سپس کاربرد اسید هیدروفلوریک و سایلن و کامپوزیت و براکت استنلس استیل.
به یافته های زیر دست یافتیم:
بیشترین قدرت برشی اتصال (873/24 مگا پاسکال) در کاربرد اسید هیدروفلوریک بر روی سطح پرسلن (مدل دوم) می باشد و بیشترین قدرت کششی اتصال (402/2 مگا پاسکال) در کاربرد اسید هیدروفلوریک و سپس سایلن بر روی سطح پرسلن (مدل سوم) می باشد. و بیشترین قدرت پیچشی اتصال (082/9 مگا پاسکال) در کاربرد اسید هیدروفلوریک بر روی سطح پرسلن (مدل دوم) می باشد.
همچنین در کاربرد سه نیروی برشی و کششی و پیچشی بر روی هر چهار مدل،شکست در سطح اتصال براکت و کامپوزیت به وقوع پیوست.
پس مؤثرترین روش جهت اتصال براکت های استنلس استیل به پرسلن های دندانی در تحقیق فوق کاربرد اسید هیدروفلوریک با یا بدون سا یلن می باشد که هم اتصال کارا و مؤثری را فراهم می آورد و نیز هنگام جداسازی براکت،سطح پرسلن رستوریشنبیمار کمترین تخریب را خواهد داشت زیرا شکست اتصال در سطح کامپوزیت و براکت به وقوع می پیوندد.
بیان مسئله:
ارتدنتیست ها معمولا در باندینگ براکت های استنلس استیل به انواع مواد ترمیمی شامل پرسلن روکش ها و بریج ها و یا انواع ونیرهای پرسلنی در کلینیک دچار مشکل هستند. (7-1)
از این رو بسیاری از ارتدنتیست ها از عمل بند کردن تمامی دندان ها (full banding)و یا برداشتن کامل ترمیم بیمار مانند روکش پرسلنی و جایگزین کردن آن توسط یک روکش موقت که بتوان براکت را به آن متصل نمود استفاده می کنند که از لحاظ زیبایی و راحتی، بیمار دچار مشکل خواهد شد و گاهی فرم ترمیم بیمار (restoration) اجازه عمل بند کردن دندان را نیز به ما نمی دهد. (5و1)
از آن جائی که درمان های ارتدنسی بالغین (adult) رو به افزایش است (از 5% در سال 1970 به 24% در سال 1983 و به درصدیفراتر از 20% در سال 1998 رسیده است.) بنابراین ارتدنتیست را بر آن وا می دارد، که روش های مؤثری را در چسباندن (باندینگ) براکت به سطوح پرسلن در اختیار داشته باشد. (8و3)
جهت اتصال براکت استنلس استیل به پرسلن های دندانی تا به حال روش های متعددی از طرف محققین مطرح گردیده که بتواند حداکثر قدرت باندینگ را با حداقل آسیب رستوریشن بیمار تأمین نماید که شامل ایجاد خشونت سطحی بر روی سطح پرسلن (roughening)و کاربرد اسید هیدروفلوریک و کاربرد سیستم های مختلف باندینگ از قبیل کاربرد Silane و انواع کامپوزیت های شیمیایی و نوری می باشد. (6و2)
از آن جائی که بررسیهای فوق در پاسخ به یکسری مسائل ریاضی و فیزیکی و مکانیکی این اتصال ناتوان است و الگوی توزیع تنش را که خود می تواند راهنمایی جهت کسب بهترین اتصال در مکان هایی از این سطح اتصال باشد، فراهم نمی آورد و با به کارگیری روش اجزاء محدود یا به تصویر درآوردن مدل های مربوطه در سه بعد و کاربرد گرافیکی با دقت بسیار بالا قادر است از هر جنبه مدل را بررسی نماید و در تمامی نقاط اتصال به بررسی نیروهای Tensile,Shear و Torsion بپردازد و نوع شکست را در تمامی نقاط اتصال چه adhesive و چه Cohesive، به ما نشان دهد. (10-9)
از این رو در نظر است در شرکت مشانیر وابسته به وزارت نیرو و دانشگاه صنعتی شریف با انجام مراحل کامپیوتری به ساخت مدل های کامپیوتری انواع اتصال براکت های استنلس استیل به پرسلن های دندانی پرداخته و توزیع تنش و شکست را در این اتصالات بررسی نمائیم.


کلمات کلیدی: